İmkansızı Yaşadık...

İmkansızı yaşadık biz senle,
İmkansızı sevdik,
İmkansızı hayal ettik,
Ve imkansızlıklar oldu bizim hayatımızın merkezi.

Başka hayatlar yaşadık,
Başkalarının olduk,
Başka gelecekler yaşadık,
Biz senle imkansızı yaşadık...

Sahte gülücükler,
Sahte mutluluklar,
Sahte sabahlar güneşin doğduğu
ve
Gerçek olan geceler,
Herkes uyuduğunda ortaya çıkan özlemler,
Acılar,
Gözyaşları,
Ve
İmkansızlıklar...

Hep bir umut içimde, içimizde yarınlara dair,
Dünümüz olmadı,
Bugünümüz yok,
Yarınımız imkansız...

Günler geçti,
Aylar,
hatta yıllar,
En büyük aşklar bitti,
En büyük umutlar,
En büyük hayaller.
Bir sen bitmedin bende,
Bir ben bitmedim sende,
Bitemedik,
Bitmedi.

Ama,
Yoruldum be,
Hani böyle koşarsın koşarsın koşarsında nefesin tıkanır ya,
Öyle işte,
Soluk soluğa kaldım,
Nefes almak zor,
Sensizlik yetmez gibi
Bir de imkansızlıklarla boğuşmak zor,

YORULDUM...

YENİLDİK KABUL EDİYORUM

Sen olmasan da aşkınla yaşarım 

Yenildik kabul et, bu aşkın ağırlığının altında ezildik. İkimiz de ümitliydik, ikimiz de aşka hasret... Birbirimizi bulduğumuz günü milat saydık, öncemiz yoktu bir tek biz vardık. Ben seni deniz bilirdim, kendimi de o denize akan nehir. İşim gücüm sana ulaşmaktı, sana kavuşmak... Buluştuğumuz her an başka her şeyi unutur bir tek aşka sığınırdık... Aşkımıza... Ne kelimeler yeterdi bu aşkı anlatmaya, ne dokunuşlar heyecanımızı yatıştırmaya... "Biz seninle ölür gibi öpüşür, öpüşür gibi paylaşırdık hayatı, zamansız mekanlarda ve hesapsızca..."

***

Sonra 'lal' olduk, yitirdik kelimeleri. Birbirimizin kıymetini mi bilemedik yoksa aşk mı çabucak terk etti bizi? Ben sana ulaşmak istedikçe, sana akmaya devam ettikçe med-cezir oldun çekildin. Hala bir denizdin ama benden uzaktın. Paylaştığımız tek şey sessizlik oldu bir süre sonra, ne sen cesaret edebildin ne de ben ayrılığı konuşmaya. Arada bir dökülen gözyaşlarımız haykırsa da duymadık, duymak istemedik. Ah sevgilim, ağlamayı bile beceremedik.

***

Yarattığın boşluğu doldurmak mümkün olmuyor, senden sonraki yamalı sevdalarım dikiş tutmuyor artık. Her gün aşkın intiharına tanık oluyorum ama dur diyemiyorum, elimden bir şey gelmiyor. Sana söyleyemediğim cümlelerim beynimde yankılanıp duruyor. Ya senin söyleyeceklerin? Niye konuşmaya zorlamadım seni, niye dinlemedim? Gurur mu tıkadı kulaklarımı, acı mı kör etti gözlerimi? Şimdi sensizliğin esaretini yaşarken pişmanlıklarımın sesini dinlemek neye yarar ki?

***

Hiç bitmeyecek sanmıştık ve öyle yaşamıştık. Hangimiz bıraktı diğerini, hangimiz ilk giden oldu hatırlamıyorum. Zaten ne önemi var ki... Aşkı yitirdikten sonra yapılan hataları anmak, "Ben haklıydım" demek neye yarar ki... Her akşam kapıya gözlerimi dikip sen gelecekmişsin gibi bekliyorum. Dönsen asla eskisi gibi olmayacağımızı da biliyorum. Neyse, dönmeyeceksin, asıl gerçek bu. Gerçeklerle yüzleşebilmeyi hiç beceremedim ben. Bu yüzden bekleyişimin de sonu gelmeyecek. Gözlerim hep o kapıda olacak, dilim sensizlik şarkılarında...

***

Son kez birlikte olduğumuzda gözlerinde gördüğüm o hüzün hiç çıkmıyor aklımdan. Bir de evimde asılı kalmış kokun var. Sana dair her şeyi yok ettim. Ağlayarak attım hediyelerini, fotoğraflarını yırttım. Ama bir tek kokunu silmeyi beceremedim. Dünyanın bütün parfümlerini sıksam yine de yok olmayacak biliyorum, bu yüzden uğraşmıyorum. Yalnızlık dediğin şey bir bataklık gibi, kurtulmak istedikçe çekiyor insanı içine. Kıpırdadıkça batıyorum. Ki senin bıraktığın yalnızlıktan daha acı verici bir şey yok bu hayatta benim için.

***

Sayfalarca seni yazdım yokluğunda. Anlatamadıklarımı kağıda döktüm. Kimseye okutmadım, zaten ben de yazdıktan sonra bir daha dönüp göz atmadım. Şimdi, bu sana dair son yazım olacak. Artık kalemin de hükmü kalmadı yazının da... Yaralarımla yaşamayı öğrenmeliyim. Yenildik, ben kabul ediyorum. Bu aşk ezdi beni. Sen de ezildin, bu yüzden bitmeliydi aramızdaki. Ama biz bittik diye aşk bitmiyor sevgilim. Birlikte yaşamayı beceremesek ode aşk benim kalbimde sensiz de olsa yaşıyor işte. Aşk bende sadece seninle anılıyor artık. Sana veda yazısıydı bu, ama sana olan aşkıma değil. Hoşçakal sevgilim, ben aşkınla yaşamaya devam edeceğim...

Hepsi Yalan ?

Bak bu sana yazdığım son yazı. Artık seni anlatmayacağım. Artık bana yaşattığın acıları dökmeyeceğim kaleme. Beklemekten vazgeçtim ben seni. Sevmekten vazgeçtim her gün ölmekten vazgeçtim. Aynı senin benden vazgeçtiğin gibi.

Yalan...

Özür dilerim, ben yine tutamadım kendimi. Yine nefret edemedim senden, yine bitiremedim seni. Ne kadar denesemde silemedim içimdeki seni. Öyle çok özlüyorum ki seni. Hayır senin yerinde olsam daha fazla kıyamazdım bana. Ama nasılda mutlusundur şuan. Ahım kaldı sanıyorum, ama yok herhalde, çok iyisin diye duydum. Öyle dediler işte. Bende iyi olmaya çalışıyorum. Senden sonra ne kadar olabilir

İtiraf !!!!!

Normal değilim herhalde, normal birinin davranışları mı bunca zaman kırılmış, incinmiş ve örselenmiş bir sevdaya hala sahip olmaya çalışmak? Gücümü azalttığın, eskittiğin bir sevdayla yaşıyorum.

Tuhaf, hastalıklı ve travmalı bir durum üstelik! Alt yapısı birisi tarafından örülmüş, ördürülmüş, sonrasında öldürülmeye çalışılmış ama başarılamamış bir aşkın izleriyle yaşıyorum.

Çığ Gibi Büyüyor!

Bugün seni ne kadar özlediğimi yazmalıyım her cümleme her satırıma… Paragraf başım sen olmalısın ve noktayı senle koymalıyım… İçimin acıyan yerini bulup adını üstüne yara bandı yapmalıyım…. Sesin temizlemeli kirlenmiş düşlerimi… Kulaklarımda senli sevdaların uğultusunu canlandırmalıyım saatler boyu… Ve her geçen anım senle dolmalı Saate hiç bakmadan anlamalıyım kaç olduğunu ... Dakikam

Gülben Ergen Söz...

Söz bir daha kırmam seni
Üzerine titrerim ilk günkü gibi
Anladım ne çok sevmişim seni
Orta yolu buluruz gel yeterki....