Yalan...

Özür dilerim, ben yine tutamadım kendimi. Yine nefret edemedim senden, yine bitiremedim seni. Ne kadar denesemde silemedim içimdeki seni. Öyle çok özlüyorum ki seni. Hayır senin yerinde olsam daha fazla kıyamazdım bana. Ama nasılda mutlusundur şuan. Ahım kaldı sanıyorum, ama yok herhalde, çok iyisin diye duydum. Öyle dediler işte. Bende iyi olmaya çalışıyorum. Senden sonra ne kadar olabilir

sem. Zor oldu ama yinede mutluyum sanki, seninle olduğum zamandan daha az acı çekmeye başladım artık. Nasıl diyebilirim alıştım sanki biraz. Ee tabi hayli zaman geçti, böyle olması lazım, böyle olmalı. Ama yine bazen aklıma geliyorsun, ve işte o zaman yine her şey eskiye dönüyor, bir an o kadar kötü hissediyorum ki kendimi, ama merak etme sonra geçiyor. İnsanı en çok üzen unutulmayan anılar derler, gerçekten öyle, ben seni unuttum da onları unutamadım ki. Bakarsın zamanla onlarda unutulur. Ne dersin? Bende isterim senden geriye hiç birşey kalmasın ama, zor çok zor. Bana sorarsan bu noktaya geleceğimiz aklımın ucundan geçmezdi. Ama olsun alışıyorum ben. Sonra neyin ne olduğunu da öğrendim mesela. Saf değilim artık. Kimseye inanmıyorum, güvenmiyorum da. Sevmek dersen asla olmayacak bir şey. Ben bunları niye anlatıyorum ki. Bak yine geldin aklıma. Hiç yoktun oysa, hiç yoktun... Başkasının olman asıl zor olan. Zor, çok zor ama olsun. Dedim ya alıştım ben. Uzatmak istemem. Mutlusun diye duydum ya zaten, bende çok mutluyum, hiç olmadığım kadar.
Mutluyum, huzurluyum, iyiyim, gülümsüyorum, eğleniyorum ve daha önemliside sen yoksun, daha ne olsun...